.png)
Po południu świat moich rodzinnych Kurczyc zmieniał się niemal niepostrzeżenie, jakby sama natura wstrzymywała oddech przed nadejściem wieczornej misterii. Złociste słońce przechylało się z wolna nad szeroką doliną Słuczy, a park dworski pogrążał się w miękkim, aksamitnym półcieniu. Wysokie, starym obyczajem szumiące lipy powtarzały z cicha opowieści zasłyszane przez pokolenia, gędźbą swych liści wtórując memu dziecięcemu rozmarzeniu. Ścieżkami, które znałam od najwcześniejszych lat, schodziłam ku łąkom opadającym łagodnym spadkiem do rzeki. A Słucz… Słucz nie była rzeką gwałtowną. Płynęła szeroko, z powagą i dostojnym spokojem, jakby nie spieszyła się nigdzie, z wolna mijając zielone zakola, płaczące wierzby i piaszczyste łachy. W pogodny dzień jej fala odbijała niebo z tak cudowną jasnością, że granica między błękitem toni a lazurem chmur zdawała się zanikać całkowicie, tworząc cichy, złotem przetkany bezmiar. Wiosną brzeg ten rozkwitał pąsami kaczeńców, latem w powietrzu ciągnęły drżące chmary ważek, a w szale rozrostu traw słychać było nieustanne, ciche brzęczenie owadów. Ten nieprzebity, barwny ocean kwiecia i ziół, strzelający w niebo ostami niby latarniami morskimi, otulał mnie całą. To tam siadałam na powalonym pniu - pośród żywicznych sosen, na skraju polany lub nad samą wodą, gdzie przylaszczki i zawilce patrzyły na mnie ciekawą źrenicą. Tam z zapartym tchem pochłaniałam kolejne tomy „Trylogii” Sienkiewicza. Wczytana w rycerskie dzieje, ze stanem wrzącego serca, uciekałam w świat wyobraźni, a rzeka zbierała moje dziecięce zachwyty na swoje błękitno-złote fale i niosła je hen, z szumem zapienionych nurtów w szarawą dal. Nasz dwór widać było stamtąd tylko częściowo - śnieżnobiały ganek i dach majaczyły zaledwie ponad bujnymi koronami drzew. Z tej perspektywy wydawał mi się czymś nierealnym, niby fragment obcego świata dorosłych, odcięty od mojej krainy beztroski. Dopiero gdy słońce chowało się za mroczną linię borów, a powietrze nad wodą stawało się chłodne i wilgotne, wracałam ścieżką do domu. Wtedy dwór ożywał z niesamowitą potęgą. W salonie zapalano jasne lampy, z jadalni dobiegał brzęk wykwintnej zastawy i potoki gwaru, a przed ganek z łomotem kopyt podjeżdżały powozy gości z okolicznych majątków. Przez otwarte okna w gęstniejący mrok płynęła rzewna, złocista muzyka fortepianu. Dla mnie - wówczas jeszcze podlotka - był to świat pełen niepojętej tajemnicy, gwarny i pełen dorosłych uśmiechów. Ale kiedy po latach wracam pamięcią do Kurczyc, to nie balowe przyjęcia, nie stukanie kieliszków i uderzenia fortepianowych klawiszy stają mi przed oczami. W sercu na zawsze pozostał mi obraz mojej rzeki. Słucz - szeroka, spokojna, srebrzysta i dostojna w świetle poranka. To ona była moim pierwszym pejzażem dzieciństwa, moją małą ojczyzną i pierwszą przestrzenią, w której narodziła się moja dusza.
Powyższe wspomnienie jest stylizacją literacką przygotowaną na potrzeby strony „Silva Rerum”. Powstało na podstawie autentycznych fragmentów prozy Heleny Mniszek - w tym jej unikatowych opisów wołyńskiej przyrody z powieści „Gehenna” - a także archiwalnych fotografii i faktów historycznych związanych z dziejami naszej rodziny.
Czytaj dalej ➡️
